24 Kasım 2014 Pazartesi

Kınık Köyü


23 Kasım 2014 Pazar günü kurucularından olduğum ANAFOD ( İstanbul Anadolu Yakası Fotoğraf Dostları ) ile birlikte Bilecik’in Pazaryeri ilçesine bağlı olan Kınık Köyü’nü fotoğraflamaya gittik.  

Köy el yapımı seramikleri ile ülke genelinde bir üne sahip olmakla birlikte, bu ününü 20. Yüzyılın başında Bulgaristan’dan göçen Şakir Ağaya borçluymuş. Şakir Ağa sayesinde seramik yapımı ile tanışan köy halkı yüz yıldan fazla süredir bu sanatı gerçekleştirmekteymiş.  Seramik yapımı ile çok teknik bilgi vermek istememekle birlikte, köyde yaşayan erkekler ile kadınlar arasında bir iş paylaşımının olduğunu belirtebilirim.  Erkekler daha çok seramik yapımı ile uğraşırken, kadınlar bu seramiklerin boyanması ve süslenmesi işini üstlenmiş durumdalar.  Atölyelere bağlı olan hediyelik eşya dükkânlarında her türlü kap satılıyor. Aldığımız bilgilere göre en çok talebi kumbara, mumluk ve şamdan tarzı ürünler görüyor; fakat bazı atölyelerde yaptığımı gözlemlerde özel siparişlerin geldiğini de öğrendim. Öyle ki bazı ustalar ile yaptığım sohbetlerde müzelere özel ürünler yaptıkların gördüm. 
Osman Usta seramik kapları yaparken, karısı yapılan kapları boyuyor.

Gezi her grup gezisinde olduğu gibi kalabalık sayılar ile yapılması ve kış olmasından mütevellit güneşin erken batması gibi fotoğraf çekimi için bir takım dezavantajlara sahipti. Ancak kendi açımdan şunu da belirtmek gerekiyor bu tarz gezilerin tarafımca en önemli getirisi sonraki çekimler için gerekli keşiflerin yapılmasını sağlamasıdır.  Atölyelerdeki ustalar fotoğraf çekimi konusunda (muhtemelen giden fotoğraf grupları sayesinde) oldukça profesyonelleşmiş. Hatta siz bazen neden bu kadar rahatlar diye gerilebiliyorsunuz! Bununla birlikte atölyelerde fotoğraf çekicem diye zücaciye dükkânına girmiş fil gibi davranırsanız, o pamuk gibi olan insanların istemediğiniz hallerini de görebiliyorsunuz. Günün uzun olduğu yaz aylarında, fazla kalabalık sayılar olmadan (ustalar ile daha rahat iletişime geçebilmeniz ve gerekirse çekim için gerekli tesisatı kurmanız için)  köyü ziyaret etmeniz daha faydalı olacaktır.  

Nazif Usta çalışıyor...


Sokak Fotoğrafı çeken ya da ilgi duyanlar için köyün basit görünümlü sokak ve renkli evlerinin de aynı zamanda güzel kareler verebileceğini söyleyebilirim. 

Köyün renkli evlerinden biri...

Köyün sokaklarından biri...

 Unutmadan bu güzel geziyi düzenleyerek Kınık’ı keşfetmemizi sağlayan İnci Çelik ve İlknur Turan Atlı’ya ayrıca teşekkürlerimi sunmak isterim…

9 Ağustos 2014 Cumartesi

Alma Mazlumun Ahını...


“Gecenin on birinde uykusuz gözler, üç gündür iş seyahatinde olmanın verdiği yorgunluk ve salondaki diğer yüz küsur kişi ile birlikte rötar yapan uçak için derin derin küfürler ediyordu.  Karma ya da benzeri bir şey olup olmadığını her zaman sorgulamıştı. Çevresinde buna inanan insanlar vardı, o hiçbir zaman inanmamıştı ama inananlara da neden inanıyorsun diye hiç sormamıştı. Nihayetinde insanların şu kısacık hayatlarında inanmak istediği, anlam vermek istediği bir şeyler vardı.  Mutluluğu neyle yakalıyorsa insanlar ona inanmalıydı. İster biraya, ister bir dine, ister karmaya...”  

Sevgili okuyucu dediğimiz gibi karma vb. bu tarz şeylere çok inanmayan bir insan olarak,  yine de insanın hayatında yaptığı iyiliklerin ya da kötülüklerin illaki bir gün kendisine dönüş yapacağına inanan bir düşünce yapısına sahibimdir. Uçak rötarının vesile olduğu bu yazıya başlamadan yarım saat evvel,  üç günlük iş gezim nihayet sona ermiş ve bildiğim tüm dinlerde günah olan kibir’in üzerimde oynayacağı oyunlardan bihaber bir şekilde Gaziantep havalimanına gelmiştim. Biraz yorgunluktan biraz da gereksiz bir şekilde uçağa geç kalacağım evhamından, araç kiralama firması personellerine ergen insan tribi atmıştım (Lütfen hemen ayıplamayalım sevgili okuyucu, nihayetinde bizde etten kemikten bir insanız, tanrısal güçlerimiz, sabrımız bulunmuyor. Hem zaten insanı olgunlaştıran yaptığı hatalardan çıkardığı dersler değil midir? ). Sizde var mıdır bilmiyorum ama enteresan bir şekilde yaşamım boyunca ne zaman hata yaptığımı hissetsem bu durum hayatıma hemen olumsuz olarak yansımaktadır.  Yediğim bu bokun bana geri dönmesi, her zamanki gibi çok uzun sürmedi ve nerdeyse koşa koşa girdiğim hava alanında uçağımın bir saatten fazla rötar yapacağını öğrenerek kıçımın üzerine bir güzel oturdum.

Sayın okur durumu mantık süzgecinden geçirdiğinizde İstanbul’da kaç gündür yağmur, fırtına, hortum ve bilmem ne olmasının uçuşları etkileyebileceğini düşünüyorsunuz. Yine de hava alanında benimle birlikte uçak bekleyenlerin basit bir trip atma ve kibir gösterisi yüzünden uçağa binemediğini düşünmek enteresan bir suçluluk duygusu hissetmesine sebep oluyor. Tamam, şimdi dünya tarihindeki bazı kişiliklerin insanların kaderleriyle nasıl oynadıklarını hepimiz biliyoruz. Hatta günümüzde, ülkemizde ve dünyada bazı insanların toplumların nasıl kaderleriyle oynadıklarını da hepimiz görüyoruz. Öyleyse basit insansı bir tavır ile ortaya çıkan kötü enerjimin,  toplum üzerinde olumsuz bir etki yaratabilme ihtimalini niye göz ardı edelim ki!  Aslında edelim ya da etmeyelim yine de bu durum aramızda küçük bir sır olarak kalsın e mi? Araç kiralama personeline yaptığım şeyden sonra uçağın kalkış saatinde rötar oluyorsa, bu kadar insanın ahını aldığım için ölene kadar iki yakam bir araya gelmeyebilir… 

Kıssadan hisse: Sevgili okuyucu siz siz olun kibrininize, hırslarınıza yenik düşüp masum insanların ahını almayın. Ne kadar sürede olur bilmiyorum; ama illaki bu durum bir yerde sizin aleyhinize sonuçlanıyor… 

Ben ettim, siz etmeyin… 

Hürmetler…

1 Ağustos 2014 Cuma

Tecrübe ve Bayram Tatili..



Bayram tatilinin son günü annesinin yemek yapmak için kavurduğu soğanın sesinin verdiği ilham ile birlikte bir şeyler yazmaya başladı. Yarım saat önce abisinin verdiği ıvır zıvır siparişleri dışarıdan almak için çıkmış, kendi evinin alış verişini de bu vesileyle tamamlamıştı.  Sevgili okur “İstanbul’a nazaran burada sebze meyve daha taze, zeytinyağı ise şahane, o yüzden… “ diye devam etmeyeceğim. Korkmayın! Maksadımız iyi aile bireyi olmanın ne kadar zor olduğunu dile getirmek ve kendiniz için yapmayacağınız şeyleri sevdikleriniz için zorlanmadan yaptığınızı bu öğretici hayat dersleri içeren yazıda belirtmektir.  

Geçen hafta cumartesi günü gelmiş olduğum Akçay’daki molam bugün sona eriyor. Öğleden sonra iş ile ilgili birkaç yapmam gereken şeyin ardından tekrardan yola çıkacağım. Arabamın klimasının bozulmasının yanına bir de bugün sıcaklık rekoru kırılacağının söylenmesi kafamızda yolculuğumuz ile ilgili bir takım soru işaretleri ortaya çıkarsa da;  arkeoloji okumuş ve elli derecenin üzerinde sıcaklıklarda, ağaç gölgesi bile olmayan yerlerde kazılarda bulunmuş birine bunlar koymaz diyerek kendimi teselli etmeye çalışacağım… 

Altı günlük tatilin üç günü işler ile ilgilenmekle geçse de diğer üç gün yine güzeldi. İnsanın normal de yaşadığı yerin dışında ailesi ile birlikte birkaç gün bile zaman geçirmesi psikolojik olarak iyi geliyor.  İşte buna bir tutam gezme,  bir tutamda deniz, bira, rakı filen de ekledin mi tadından yenmiyor. Denizin biraz daha bünyemizde etki etmesini isterdik amma velakin çevremizdeki güzel insanları dinlemeden, ikarus sendromunun kurbanı olduk. Sayın okuyucu;  hayatın sağladığı çok enteresan bir düzen bulunuyor. Öyle ki bu düzen içerisinde üşenmekten, tembellikten dolayı öğlen sürmediğin güneş kremi, gecenin bir yarısı üşenmeden sürdüğün bepanthene olarak sana geri dönebiliyor.  Hayat tabi ki tecrübelerden ibaret… Yalnız çevrenizdekileri de arada dinlemeniz ve onlarında tecrübelerinden faydalanmanız gerekiyor (İkarus kim lan diyenler için bkz. efendim)...

Ben yandım siz yanmayın… Şimdilik kendinize iyi bakın…
Selamlar…

17 Temmuz 2014 Perşembe

ZAMAN ve YOLCULUK Vol: I


Gün içerisinde Bolu’ya gitmekle kalmayıp dönüşte Adapazarı’na da uğrayarak sabah çıkmış olduğum İstanbul’uma geri gelmiş bulunuyorum. Yaptığım 600 km’nin yanına, havanın sıcak olması, yaptığım işin yeterince stresli olması, bir de garantiden hala gelmeyen pili bozuk ve sürekli açılıp kapanan bir cep telefonu eklendiğinde yorgunluğun dereceleri kat kat artmış, gözlerime sayısını bilmediğim kadar perdeler inmiş bir halde… Yatağımın kenarında duran lambamın loş ışığında,  belki de on yaşından daha büyük ama hala taş gibi vantilatörümün serinliğinde bir şeyler yazmaya çalışıyorum. …
Yazının başlığına bakınca “zamanda yolculuk” gibi bir algı yanılmasına kapılıp bu yazıyı okumaya gelmiş olabilirsiniz. Böyleyse şimdiden ümitlerinizi yıkıp müsaadenizle konuma gelişi güzel bir şekilde girmeye çalışayım. 

Zatı âlim küçük bir çocukken çok sessiz ve ortalama bir çocuk yaramazlığında fakat yine her küçük çocuk gibi ortamını bulduğunda kudurmakta üstüne olmayan bir yapıya sahipti. Aslında yaramazlık yapmak çocuk olmanın fıtratında bulunmakla birlikte anne & babası henüz yedi yaşında boşanan bir çocuğun ergenliğe geçmesi biraz zorunluluktan kaynaklanmaktadır. Sayın okur aman yanlış anlaşılmasın! Burada amacımız yazımıza dramatik bir hava katıp okunurluğumuzu arttırmak değil, sadece şu an bünyemizde bulunan bir takım özelliklerin teee ne zamanlar üzerimize oturduğunu anlatmaktır. Zaten anne & baba bu olaydan 3 sene sonra tekrar evleniyor. (Gerçi ondan sonra tekrar boşanıyorlar ama artık onu boş verin…) 

Annesi ve abisi ile yaşayan o küçük çocuk o zamanlardan sonra sessiz bir şekilde dünyayı kendince izlemeye ve gözlemeye başlar.  Nedense gözlemlemek ve izlemek konuşmaktan daha bir tatlı gelir ve istemsiz olarak her şeyi incelemeye başlar.(Öyle ki şu an otuz küsur yaşında olan yazarın konuşmasındaki basitliğin ve uzun cümleler kurmamasının sebebinin bu olduğu rivayet edilir.  Üniversite de ve iş hayatına girdikten sonra çevresindeki güzel insanlar sayesinde bu özelliği bir nebze kırılmış amma velakin tam olarak giderilememiştir. Ne de olsa “ağaç yaşken eğilir”miş… )

Küçükken her ne kadar kafanız bir karış yukarıda olsa da hayatın acı tecrübeleri yüzünüze bazen öyle tokatlar atar ki!  Oturup yaptığınız gözlemlerin yanına bir de yorumlar katmaya,  hayatı inceden sorgulamaya başlarsınız. En azından bende sistem bu şekilde işlemeye başlamıştı. Yolculuk ile alakalı hatırladığım ilk anılar ilkokul dönemlerime aittir. Henüz anası babası yeni boşanmış bir çocuk olan ben, evi okula yakın olmasına rağmen boşanmadan önce okula servis ile giderken boşanmanın ardından dedemlerin apartmanına taşınmış ve okula buradan gidip gelmeye başlamıştım. Yazımı okuyan yabancı kökenli arkadaşlarımı tenzih ederek, gâvur ölüsü sırt çantam ile her sabah minibüse binip okula gittiğimi belirtmek isterim. Sınıfımda okuyan arkadaşlarımın yürüyerek geldiği okula,  küçük bir çocuk için uzun olacak bir mesafeden minibüs ile balık istifi gibi gelmek hayata karşı bir isyanın fitilini ateşlemiş, pamuk kalpli olması gereken bir çocuğu isyana teşvik etmişti.  İsyan ettin de ne oldu diyenleri duyar gibiyim. Bunu söyleyenler için hiçbir halt olmadığını belirtmek isterim. Öyle ki hayatımın bir iki senesi okula yürüyerek gidip gelebildim. Onun dışında hep uzak olabilecek yerlerde okudum. Hiç pişman değilim ama üniversiteyi bile Eskişehir’de okuyarak isyanın kaderimde hiçbir halt değiştirmediğini görmüş oldum…  

devamı gelecek....   to be continued efenim...

13 Kasım 2013 Çarşamba

ANAFOD Sokak Fotoğrafçılığı Etkinliği, Sokak Fotoğrafçılığı Nedir? Tavsiyeler....

Geçtiğimiz Pazar günü, dostum Masis Üşenmez ile birlikte üyesi olduğumuz ANAFOD (İstanbul Anadolu Yakası Fotoğraf Sanatı Dostları)’un “Sokak Fotoğrafçılığı” etkinliği çerçevesinde, dernek üyeleri ile “Sokak Fotoğrafçılığı” hakkında yer yer teorik, yer yer de uygulamalı olarak bildiklerimizi paylaştık. Yaklaşık beş saat süren etkinlikte otuza yakın katılımcıyla birlikte Karaköy ve Beyoğlu sokaklarında fotoğraflar çektik, son olarak Tophane’de buluşarak etkinliğimizi sona erdirdik. Ne yaptık, ne ettik görmek isteyen olursa; fotoğraflarımıza bu linkten ulaşabilir.
Eğer biraz araştırırsanız, sokak fotoğrafçılığı ile alakalı internet üzerinde Türkçe ya da İngilizce pek çok teorik bilgiye ulaşılabilirsiniz. Bu sebepten ötürü sizi tekrar tekrar teorik bilgilere boğarak, kafanızı karıştırmak gibi bir niyetimiz bulunmuyor. Sadece az biraz “Sokak Fotoğrafı” nedir bilgi verip, bir de tavsiyelerde bulunursak,  yazı bizim için amacına ulaşacaktır. "Yok, eğer bunlar beni kesmedi, daha fazlasını istiyorum!" diyen olduğu takdirde tarafımla mail yoluyla iletişime geçtiğinde kendilerine istedikleri bilgileri veriyor olacağız. 

 Sokak fotoğrafı, kamuya açık alanda çekilen ve çekildiği çevrenin yaşamını belgeleyen çağdaş bir fotoğraf dalıdır. Belgesel fotoğraf ile kesiştiği noktalar bulunmakla birlikte, onun kadar katı kuralları bulunmamaktadır. 20. Yüzyılda fotoğraf makinelerinin boyutlarının küçülmesiyle birlikte fotoğrafçılar insanların fotoğraflarını haberli ve habersiz olarak daha rahat çekmeye başlamış, böylelikle sokak fotoğrafçılığının temelleri atılmıştır. Henri Cartier Bresson’un elinin değmesiyle sokak fotoğrafçılığı çağ atlamıştır. Üşenmeyip Bresson’un fotoğraflarına internet üzerinden bakarsanız ne demek istediğimi çok daha iyi anlayacaksınız. Ülkemizden örnek vermek istersek; Ara Güler’in çekmiş olduğu fotoğrafların ülkemizde sokak fotoğrafçılığı için önemli yapı taşları olduğunu belirtebiliriz. İnternet üzerinden Güler'in fotoğraflarının çoğuna ulaşabilirsiniz.

 Tembelilk yapacağınızı düşünüyor ve size kıyamayarak aşağıda iki usta fotoğrafçının birer adet fotoğrafını paylaşıyoruz.
Henrier Cartier Bresson
Ara Güler
 "Peki, tavsiyeleriniz nedir? Nasıl daha güzel sokak fotoğrafları çekebiliriz?" diye soranlar olduğunu duyar gibiyiz. Bunu soranlar için aşağıdaki tavsiyelerde bulunabiliriz.
  1.  Mümkünse yaptığınız her yolculukta fotoğraf makineniz yanınızda olsun. Güzel bir konunun karşınıza ne zaman çıkacağını kesinlikle bilemezsiniz. 
  2. Fotoğraf çekmeye çıktığınızda mümkün olduğu kadarıyla araba kullanmamaya özen gösterin. İlla araç kullanacaksanız toplu taşıma araçlarını kullanabilirsiniz (zira sokak fotoğrafçılığı insan temeline bağlıdır. Bu ulaşım araçlarına bineceğiniz istasyon yada  duraklardaki mekan&insan ilişkisini kendinize konu edinebilirsiniz).
  3. Bol bol yürüme gerektireceği için fotoğraf çekmeye giden kişilerin, günün sonunda acı çekmemesi için özellikle rahat giysiler ve ayakkabı giymesinde fayda vardır. 
  4. Sokak fotoğrafçıları çekmek istediği konuya yakın olmalı, yakından çekim yapmalıdır. Bunun içinde sabit odaklı geniş açılı lensler kullanılmasında fayda vardır. Bu tür lensler aynı zamanda düşük ışık koşullarında da çekim yapmanızı kolaylaştırır. Eğer utangaç bir yapıya sahipseniz ve insanlara yaklaşamam gizli çekim yapmak istiyorum derseniz zoom lenslerde kullanabilirsiniz. Bu tür lenslerin dezavantajı düşük ışık koşullarında ortaya çıkar. Net fotoğraflar çekme konusunda zorlanabilirsiniz. 
  5. Sonradan WB ve poz telafisi yapabilmek için Raw çekin. Fotoğraflarınızı Raw olarak çekmiyorsanız muhakkak makinenizin WB ayarlarını yapın. Fotoğraflarınızın arka planlarının net ve keskin olmasını istiyorsanız F8 – F11 arasında değerler kullanın. 
  6. Çekim yaparken farklı açılar kullanmaya çalışın. Farklı açıların kullanılması mekâna ve çekimin yapıldığı yere göre fotoğrafa farklı değerler katabilir. 
  7. Güzel fotoğraf çekebileceğiniz bir mekân bulduğunuz takdirde; öncelikli olarak mekânda ufak bir gezinti yaparak çekmek istediğiniz konuya göre en uygun açıya yerleşin; makinenizin ayarlarını yapın ve çekmek istediğiniz konuya uygun olarak kullanacağınız lensi makinenize takın. Aksi takdir de çekmek istediğiniz fotoğrafı yakalama şansınız azalacaktır.
  8. Ülkemizde sokak portreleri, gizli çekimlere nazaran daha çok tercih edilmektedir. Yaşlı insanlar ve çocuklar özellikle yeni fotoğrafa başlayanlar için başlıca portre konularıdır! Tabi ki bunlarda çekilecektir ancak kişisel tercihimiz bu tür porteler çekildiğinde, çekilen modelin ya da kişinin yaşadığı ya da bulunduğu çevreninde kadrajın içerisine katılması yönündedir. Bunu şu şekilde biraz açabiliriz belki: Bir çöpçüyü çalıştığı alan yani sokak içerisinde çekmeniz, daha sonra fotoğrafa bakan kişiye çöpçünün iş alanı hakkında bilgi vermektedir. Kısacası modelin mekanla ilişkisini gözler önüne sermektedir.
  9. Bazı insanlar habersiz olarak fotoğrafları çekildiğinde size sert tepki verebilirler. Duruma göre ya fotoğrafı çektikten sonra özür dileyin ya da fotoğrafı çekmeden önce modelinizle ufak bile olsa bir iletişime geçin (göz teması kurmak, gülümsemek, merhaba bile demek karşınızdaki insanı rahatlatacak ve size daha kolay fotoğraf çekme şansı sağlayacaktır). 
  10. Tehlikeli yerlerde fotoğraf çekmek istiyorsanız muhakkak buralara bir ya da birkaç arkadaşınızla gitmeli ve üzerinize dikkat çekmeyen kıyafetler giymelisiniz. 

 Umarım faydalı olur… 

Selamlar…